De generatie die moet groeien

Door: Arum Shahzadi, Universiti Putra Maleisië (UPM)

Waarom de toekomst van duurzame palmolie niet alleen afhangt van overheden of bedrijven, maar van de onrustige, verbonden en idealistische generatie die nu volwassen wordt. 

Mijn grootmoeder had al zolang ik me kan herinneren een klein blikje bakolie op haar keukenkastje staan. Ze las nooit het etiket. Dat hoefde ze ook niet. De olie was goedkoop, betrouwbaar en er was genoeg van – een stil wonder van de moderne landbouw dat haar gezin en miljarden anderen voedde. Ze wist niet dat de gouden vloeistof erin een ingewikkeld verhaal had, een verhaal dat zich uitstrekte over equatoriale wouden, kleine landbouwpercelen, scheepvaartroutes en nu, eindelijk, collegezalen waar jongeren zich afvragen of het verhaal anders verteld kan worden. 

Ik ben een van die jongeren. En dit is de vraag die de relatie van mijn generatie met palmolie definieert: niet of we het moeten gebruiken, maar hoe we het moeten transformeren. 

Een gewas waar de wereld niet zomaar aan voorbij kan gaan. 

Palmolie zit in ongeveer de helft van alle verpakte producten die wereldwijd worden verkocht – in koekjes, lippenstift, biodiesel, instantnoedels en shampoo. Het is 's werelds meest geproduceerde plantaardige olie, en dat is niet zonder reden: de oliepalm levert tot wel tien keer meer olie per hectare op dan soja of zonnebloem. Het is geen realistische optie voor de 4.5 miljoen kleine boeren in Maleisië en Indonesië die er voor hun levensonderhoud van afhankelijk zijn om ermee te stoppen. Het is ook geen optie voor de plattelandsgemeenschappen waar het de belangrijkste motor van economische mobiliteit is. 

Deze context is belangrijk voor jongeren, omdat de gemakkelijke retorische zet – de industrie veroordelen – niet hetzelfde is als het probleem daadwerkelijk oplossen. Duurzaamheid vereist meer intellectuele eerlijkheid. Het vereist dat we twee waarheden tegelijk erkennen: dat de uitbreiding van de palmolieteelt ernstige milieuschade heeft veroorzaakt, en dat een getransformeerde versie van deze industrie deel kan uitmaken van de oplossing voor wereldwijde voedselzekerheid, armoede op het platteland en een rechtvaardige energietransitie. 

Mijn generatie is opgegroeid met zowel de diagnose als de instrumenten. We hebben satellietbeelden die ontbossing bijna in realtime in kaart brengen. We hebben certificeringssystemen zoals de RSPO die definiëren wat verantwoorde productie inhoudt. We hebben blockchain-pilots die palmolie traceren van de fabriek tot in het supermarktschap. Wat we tot nu toe misten, was een kritische massa jonge stemmen die bereid waren die kennis om te zetten in actie – binnen de industrie, niet alleen daarbuiten. 

“Elke gecertificeerde hectare duurzame palmolie is in wezen het resultaat van een menselijke keuze voor de moeilijkere, maar betere weg.”

De kleine boer is het verhaal.

Als je wilt begrijpen waarom jeugdleiderschap belangrijk is voor duurzame landbouw, bezoek dan een kleinschalige boerengemeenschap. Een boer van de derde generatie die ik tijdens een veldbezoek ontmoette, verwoordde het treffend: "Mijn vader heeft het land ontgonnen. Ik heb de palmbomen geplant. Mijn kinderen – ik wil dat zij het certificeren." Die zin vat de hele transitie samen die we nodig hebben. De eerste generatie bouwde; de ​​tweede schaalde op; de derde moet controleren, verbeteren en beheren. 

Jongeren uit agrarische gemeenschappen bevinden zich in een unieke positie om dit voort te zetten. Ze begrijpen de taal van het platteland en de taal van de stad. Ze kunnen bemiddelen tussen de certificeringsambtenaar met een checklist en de oudere boer die nog nooit in zijn leven om documentatie is gevraagd. Ze kunnen met een smartphone een rijpheidsindicator fotograferen en deze uploaden naar de traceerbaarheidsapp van een coöperatie. Dit zijn geen glamoureuze rollen. Maar ze vormen wel de basis van de transitie. 

Duurzaamheid is een praktijk, geen loze belofte.

Een van de schadelijkste ideeën in het duurzaamheidsdebat is het idee dat zorg voor het milieu een levensstijl is – iets wat je laat zien door je consumentenkeuzes. Voor jongeren in de palmoliesector is dit een onbetaalbare luxe. Duurzaamheid is hier geen poster aan de muur van een studentenhuis. Het is een dagelijkse praktijk, ingebed in bodembeheer, monitoring van het grondwaterpeil, ongediertebestrijding zonder bespuiting vanuit de lucht, en het pijnlijk onglamoureuze werk van het nauwkeurig bijhouden van gegevens voor een audit die mogelijk over drie jaar plaatsvindt. 

Wat jongeren in deze praktijk brengen, is geen naïviteit. Het is een weigering om de valse keuze tussen welvaart en ecologie te accepteren die eerdere generaties als onvermijdelijk werd voorgelegd. We hebben genoeg bewijs gezien – in proefprojecten voor agroforestry, in RSPO-gecertificeerde coöperaties, in herbebossingspartnerschappen tussen palmoliebedrijven en lokale universiteiten – om te weten dat die valse keuze inderdaad vals is. 

Het volgende hoofdstuk schrijven wij zelf.

De Young Roots-competitie is gebaseerd op een overtuiging die ik volledig deel: dat de volgende generatie denkers, boeren, activisten, onderzoekers en communicatoren zal bepalen wat duurzame palmolie in de praktijk betekent. Niet in figuurlijke zin, maar letterlijk in de zin dat de beslissingen die de komende tien jaar worden genomen – over landgebruik, over de acceptatie van certificeringen, over hoe de industrie reageert op klimaatrisico's – zullen worden genomen door mensen die nu nog studenten zijn. 

Mijn grootmoeder las het etiket op haar olieblikje niet. Ik lees het wel. Ik hoop dat mijn kinderen zullen leven in een wereld waar het etiket eerlijk is, het bos achter het etiket er nog staat en de boer die de boom plantte eerlijk betaald werd voor elke tros fruit die ze oogstte. 

Die toekomst is geen gegeven. Ze wordt gecreëerd door de generatie die er bewust en met open ogen voor kiest om haar te creëren.